Μαγεία της σκηνής, κάθε είδους

Όχι μία τέχνη αλλά πολλές

Στον ορισμό της Wikipedia, η μαγεία είναι μια παραστατική τέχνη: το κοινό παρακολουθεί κατορθώματα που φαίνονται αδύνατα αλλά εκτελούνται με φυσικά μέσα, κάτι που τη διακρίνει από οποιαδήποτε αξίωση υπερφυσικής δύναμης. Μέσα στην τέχνη, οι καλλιτέχνες μιλούν με είδη. Οι σκηνικές ψευδαισθήσεις είναι φτιαγμένες για μεγάλα ακροατήρια σε θέατρο. Η μαγεία σαλονιού γίνεται όρθιος, στο επίπεδο του κοινού, για μια αίθουσα μεσαίου μεγέθους. Η μαγεία κοντινής απόστασης συμβαίνει με το κοινό αρκετά κοντά ώστε να μπορεί να αγγίξει. Μια βραδινή παράσταση σε ένα μεγάλο θέατρο, όπως αυτή κοντά στο Clifton Hill, δανείζεται στοιχεία από πολλά από αυτά τα είδη ταυτόχρονα.

Μεγάλες ψευδαισθήσεις

Η Wikipedia ξεχωρίζει τα μεγάλα σκηνικά και τους βοηθούς ως τα χαρακτηριστικά μιας σκηνικής ψευδαίσθησης, μαζί, στο παρελθόν, με μεγάλα ζώα. Πρόκειται για τα ντουλάπια, τις εξέδρες και τα αιωρούμενα σώματα που διακρίνονται από την τελευταία σειρά. Πολλές από τις αρχές είναι παλιές. Το Pepper's ghost, μια σκηνική ψευδαίσθηση που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο του 19ου αιώνα, απαιτούσε ένα θέατρο χτισμένο γύρω του, και η Wikipedia σημειώνει ότι οι καθρέφτες σπάνια χρησιμοποιούνται σήμερα λόγω της εγκατάστασης και της μεταφοράς που απαιτούν. Οι σύγχρονες παραστάσεις ψευδαισθήσεων βασίζονται αντ' αυτού στον φωτισμό, τη σκηνοθεσία και τους βοηθούς.

Κοντινό πλάνο και επιδεξιότητα χεριών

Η κοντινή μαγεία, γνωστή και ως μαγεία τραπεζιού, χρησιμοποιεί καθημερινά αντικείμενα όπως τράπουλες και νομίσματα, και σύμφωνα με τη Wikipedia εκτελείται με το κοινό κοντά στον μάγο, μερικές φορές και ένας προς έναν. Βασίζεται στην επιδεξιότητα των χεριών, γνωστή και ως ταχυδακτυλουργία: λεπτές κινητικές δεξιότητες που εξασκούνται ώσπου μια κρυφή κίνηση να μοιάζει με μια συνηθισμένη χειρονομία. Σε ένα μεγάλο θέατρο, η κοντινή μαγεία συχνά μεταδίδεται φέρνοντας εθελοντές στη σκηνή. Αυτό είναι το κομμάτι της παράστασης όπου το να κάθεσαι κοντά στην πρώτη σειρά ανταμείβεται.

Τα εφέ που ονομάζουν οι μάγοι

Οι μάγοι ταξινομούν τα εφέ με βάση αυτό που φαίνεται να βλέπει το κοινό, αν και η Wikipedia σημειώνει ότι διαφωνούν για τα όρια. Τα πιο συχνά αναφερόμενα περιλαμβάνουν:

• Εμφάνιση και εξαφάνιση: κάτι εμφανίζεται ή εξαφανίζεται
• Μεταμόρφωση και αποκατάσταση: κάτι αλλάζει ή σπάει και επανέρχεται ακέραιο
• Τηλεμεταφορά και ανταλλαγή θέσεων: αντικείμενα μετακινούνται ή αλλάζουν θέση μεταξύ τους
• Αιώρηση και διείσδυση: αντικείμενα αιωρούνται ή περνούν μέσα από στερεά
• Πρόβλεψη και απόδραση: μια έκβαση προλέγεται, ένας καλλιτέχνης ελευθερώνεται

Μενταλισμός

Οι μενταλιστές φαίνεται να διαβάζουν μυαλά, να προβλέπουν επιλογές ή να επιδεικνύουν ασυνήθιστες νοητικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τη Wikipedia, τα εφέ παράγονται με συνηθισμένα μέσα ταχυδακτυλουργίας, με φυσικές ανθρώπινες ικανότητες όπως η ανάγνωση της γλώσσας του σώματος, και με κατανόηση της ψυχολογίας. Συνήθως κατατάσσεται ως κλάδος της μαγείας, αν και πολλοί μενταλιστές προτιμούν να διαχωρίζουν τον εαυτό τους από τους μάγους. Η Wikipedia καταγράφει επίσης την άποψη των Penn and Teller ότι ο μενταλιστής είναι ένας επιδέξιος καλλιτέχνης που φτάνει εκεί μέσω εξάσκησης, ενώ ένας μέντιουμ επικαλείται υπερφυσικές δυνάμεις.

Δραπετεύσεις, και μια υποσημείωση για το Νιαγάρα

Η τέχνη της απόδρασης είναι η πρακτική της διαφυγής από δεσμά και παγίδες: χειροπέδες, ζουρλομανδύες, κλουβιά, κιβώτια και δεξαμενές. Ο Harry Houdini (1874 έως 1926) είναι το όνομα που όλοι γνωρίζουν, και σύμφωνα με τη Wikipedia πήρε το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο από τον Γάλλο μάγο Jean Eugène Robert-Houdin. Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν τη δική τους σύνδεση μαζί του. Η Wikipedia καταγράφει ότι κομμάτια από τη συλλογή του Houdini, συμπεριλαμβανομένης της δεξαμενής βασανιστηρίων με νερό, εκτίθεντο στο μουσείο Houdini Hall of Fame στους Καταρράκτες του Νιαγάρα, Οντάριο, έως ότου μια πυρκαγιά κατέστρεψε το μουσείο το 1995. Το μεταλλικό πλαίσιο της δεξαμενής διασώθηκε και αργότερα αποκαταστάθηκε.

Πώς η μαγεία έφτασε στο θέατρο

Η Wikipedia αποκαλεί τον Robert-Houdin πατέρα της σύγχρονης ψυχαγωγικής μαγείας. Ωρολογοποιός στο επάγγελμα, άνοιξε ένα μαγικό θέατρο στο Παρίσι το 1845 και μετέφερε την τέχνη από τους υπαίθριους χώρους σε μια σκηνή για την οποία το κοινό πλήρωνε για να παρακολουθήσει. Μέχρι το τέλος του αιώνα, τα μεγάλα μαγικά σόου είχαν εγκατασταθεί σε μόνιμες θεατρικές στέγες, και στο Λονδίνο οι Maskelyne και Cooke παρουσίαζαν το σόου τους στο Egyptian Hall για 31 χρόνια. Ένα σόου ενενήντα λεπτών σε ένα θέατρο ειδικά κατασκευασμένο κοντά στο Clifton Hill ανήκει σε αυτή την παράδοση.